نوشته‌ها

سود پرک در چرم سازی

سود پرک در چرم سازی

سود پرک در چرم سازی

سود پرک در چرم سازی : سود پرک به‌ عنوان یک ماده قلیایی قوی با خاصیت واکنش‌پذیری بالا بصورت گسترده در صنایع مختلف کاربرد دارد.
سود کاستیک خاصیت واکنش پذیری سریع‌ و قوی‌تری نسبت به سایر مواد بازی را دارد.
فرآیند دباغی یا چرمسازی، پوست فسادپذیر را به یک ماده طبیعی پایدار، دایمی و انعطاف ‌پذیر برای کاربردهای گوناگون تبدیل می ‌کند.
این ماده طبیعی پایدار “چرم” نام دارد که کاربرد های بسیاری نیز دارد.
چرم سازی یا دباغی مراحل مختلفی دارد که در طی آنها پوست خام به چرم تبدیل میشود.

شستشو و خیساندن پوست

مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت چرمسازی

در این مرحله پوست ها نمک سود میشوند. آب سرد از روی پوست های نمک سود شده عبور داده میشود و نمک در آب حل میشود.
با اینکار پوست مقداری آبدار میشود.
همچنین در این فرآیند برخی از پروتئین های موجود در پوست به همراه خون و دیگر پروتئین های محلول در آب از پوست خارج میشوند.
خروج این پروتئین ها باعث افزایش کیفیت چرم میشود.

در این مرحله معمولا از مواد ضد باکتری(غالبا ترکیبات کلر) نیز استفاده میشود.

در این مرحله میتوان از موادی مانند سولفید سدیم(S2Na) یا تترا سولفید سدیم(۴s2Na) در آب استفاده کرد
تا باعث سست شدن ریشه مو میشوند.
در این مرحله پروتئین های محلول در آب از پوست جدا شده، پوست با جذب آب به حالت طبیعی خود باز میگردد
و برای مراحل بعدی آماده میشود.

آهک دهی

در این مرحله عملیات آهک دهی روی پوست ،صورت میگیرد.
با بالابردن pHخون، ریشه موها سست شده و به حذف پروتئینها و چربی های زائد پوست کمک میشود.
با قرار گرفتن پوست در این محیط، بدون آسیب به کلاژن پوست، مولکولهای کراتینی مو شکسته میشوند.

لش زدایی

پس از مرحله آهک دهی، لازم است که تمامی بافت های غیرضروری پوست، حذف شوند.
در این مرحله با استفاده از دستگاهی به نام لش‌بر، گوشت ها و دیگر بافت های اضافی باقیمانده روی پوست از آن جدا شده
و باعث میشوند مواد شیمیایی ای که در مراحل بعدی استفاده میشوند، به طور یکنواخت به پوست نفوذ کنند.

آهک زنی چرم و موگیری

پس از لش زدایی باید پشم و مو و دیگر پروتئین های زائد را از پوست جدا کرد.
برای اینکار آنرا در محلول اب آهک قرار میدهند و به آن اندکی سولفید سدیم نیز می افزایند.
این ترکیب کندن پشم و مو را سرعت می بخشد.
در کنار سولفید سدیم از ترکیبات دیگری مانند متیل آمین، سولفیدات سدیم و کربنات سدیم نیز استفاده میشود؛
این مواد برای تسهیل فرایند موگیری هستند.

حذف آهک

آهک باقیمانده از مرحله قبل باید کاملا حذف شود زیرا ممکن است مرحله رنگ آمیزی را دچار مشکل کند.
برای این منظور از مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت چرمسازی مانند نمکهای آمونیوم، بی سولفیت سدیم،
اسید سولفوریک و … استفاده میشود.

قلیایی کردن

پوست را در یک محلول قلیایی به همراه نمک های آمونیوم میخوابانند که در نتیجه آن، اثر آنزیم ها افزایش داده میشود
و سطح پوست صاف و تمیز میشود. ضمنا انعطاف پذیری پوست نیز افزایش می یابد.

حذف چربی

پوست بعضی حیوانات چربتر است و نیاز به مرحله ای جداگانه برای حذف چربی دارد.
در این مرحله معمولا از هیدروکسید سدیم (سود پرک)برای تبدیل چربی به صابون و شستن آن با آب استفاده میکنند.

رنگ آمیزی چرم

برای رنگ آمیزی چرم از مواد رنگی آلی و مواد رنگی معدنی ای مانند اکسید روی و کرومات سرب استفاده میشود.

برای تهیه سود پرک با کیفیت با کارشناسان آراکس شیمی در ارتباط باشید .

www.araxchemi.com

آلاینده های شیمیایی

آلاینده های شیمیایی

آلاینده های شیمیایی

آلاینده های شیمیایی به دو گروه آلی و معدنی تقسیم می‌شوند.
ترکیبات آلی حاوی کربن و هیدروژن هستند. برخی از ذرات آلی که بیش از سایر ذرات آلی در اتمسفر یافت می‌شوند،
عبارتند از: فنلها ، اسیدهای آلی و الکلها.
معروفترین ذرات معدنی موجود در اتمسفر عبارتند از نیتراتها ، سولفاتها و فلزاتی مانند آهن ، سرب ، روی و وانادیم

منابع آلاینده‌ها

هوا دارای آلاینده‌های طبیعی نظیر هاگهای قارچها ، تخم گیاهان ، ذرات معلق نمک و دود و ذرات غبار حاصل از آتش جنگلها و فوران آتشفشانهاست.
همچنین هوا حاوی گاز منوکسید کربن تولید شده به شکل طبیعی (CO) حاصل از تجزیه متان (CH4) و هیدروکربنها به شکل ترپنهای ناشی از درختان کاج ، سولفید هیدروژن (H2S) و متان (CH4) حاصل از تجزیه بی‌هوازی مواد آلی می‌باشد.

منابع آلاینده‌ها را بطور کلی می‌توان در چهار گروه اصلی طبقه بندی کرد:

شامل وسائل نقلیه موتوری ، وسائل نقلیه هوایی ، ترنها ، کشتی‌ها و هر نوع استفاده و یا تبخیر بنزین ،
در بر گیرنده تامین انرژی و حرارت لازم برای مقاصد مسکونی ، تجاری و صنعتی ، نیروگاههای مولد برق که با نیروی بخار کار می‌کنند،
مانند صنایع شیمیایی ، متالوژی ، تولید کاغذ و پالایشگاههای تصفیه نفت ،
شامل زایدات ناشی از مصارف خانگی و تجاری ، زایدات زغال سنگ و خاکستر باقیمانده از سوزاندن بقایای کشاورزی.

هیدروکربنها

ترکیبات آلی که تنها دارای هیدروژن و کربن هستند، به نام هیدروکربن نام می‌گیرند که بطور کلی به دو گروه تقسیم می‌شوند.

• هیدروکربنهای آلیفاتیک

گروه هیدروکربنهای آلیفاتیک شامل آلکانها ، آلکنها و آلکینها هستند.
آلکانها عبارتند از: هیدروکربنهای اشباع شده که در واکنشهای فتوشیمیایی اتمسفر نقش ندارند.
آلکنها که معمولا به نام اولفین‌ها خوانده می‌شوند،
اشباع نشده هستند و در اتمسفر از لحاظ فتوشیمیایی تا حدودی فعال‌اند.
این گروه در حضور نور خورشید با اکسید نیتروژن در غلظتهای زیاد واکنش نشان می‌دهند
و آلاینده‌های ثانوی مانند پراکسی استیل نیترات (PAN) و ازن (O3) را بوجود می‌آورند.
هیدروکربنهای آلیفاتیک تولید شده تا حدود (۳۲۶mg/m3) برای سلامت انسان و جانوران خطرساز نیست.

• هیدروکربنهای آروماتیک

هیدروکربنهای آروماتیک که از لحاظ بیوشیمیایی و بیولوژیکی فعال و برخی از آنها بالقوه سرطانزا هستند،
یا از بنزن مشتق شده‌اند و یا به آن مربوط می‌شوند.
افزایش میزان ابتلا به سرطان ریه در نواحی شهری به هیدروکربنهای چند هسته‌ای خارج شده از اگزوز اتومبیل‌ها نسبت داده شده است.
بنزوپیرین ، سرطانزاترین هیدروکربنهاست.

منابع هیدروکربنها

میل‌لنگها و کاربراتورها ، بیشترین درصد آزادسازی هیدروکربنها را به خود اختصاص داده‌اند.
تجهیزات سوزاننده مکمل که با کاتالیست کار می‌کنند، هیدروکربنها را آزاد کرده و منوکسید کربن را سوزانده و تولید CO2 و آب می‌نمایند.
تکنولوژی کنترل هیدروکربنهای متصاعد شده از منابع ساکن
تکنولوژی کنترل هیدروکربنهای متصاعد شده از منابع ساکن عبارتند از: خاکستر سازی ، جذب ، تراکم و جایگزین نمودن سایر مواد.
فرآیند خاکسترسازی با دستگاههای سوزاننده مکمل و دستگاههای سوزاننده مکمل کاتالیستی صورت می‌گیرد.

منوکسید کربن

گاز منوکسید کربن ، بیرنگ ، بی‌مزه و بی‌بو است و در شرایط عادی از لحاظ شیمیایی بی‌اثر و طول عمر متوسط آن در اتمسفر حدود ۲٫۵ ماه است.
در حال حاضر مقدار منو اکسید کربن در اتمسفر بر روی اموال انسانی ، گیاهان و اشیا بی‌اثر یا کم‌اثر است.
در غلظتهای زیاد منو کسید کربن ، به علت تمایل زیاد به جذب هموگلوبین می‌تواند در متابولیسم تنفسی انسان بطور جدی اختلال ایجاد نما‌ید.
غلظت منوکسید کربن در نواحی متراکم شهری که ترافیک سنگین و حرکت خودروها کند است،
به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد.
منابع کربن ، منوکسید کربن طبیعی و انسانی هستند.

استانداردهای کنترل منوکسید کربن

آنگاه که مقدار منوکسید کربن در مدت زمان کوتاهی به حد مرگبار می‌رسد و شرایط اضطراری می‌شود،
برای مقابله با چنین شرایطی که مقدار CO بطور متوسط در مدت زمان ۸ ساعت به (۴۶mg/m3 (40ppm می‌رسد،
عملیات شدید کنترلی انجام می‌شوند که عبارتند از:
متوقف ساختن کارخانه‌های صنعتی و مسدود نمودن جاده‌هایی که در آنها معمولا ترافیک سنیگن وجود دارد.
جذب سطحی ، جذب ، میعان و احتراق روشهای فنی کنترل CO هستند.

اکسیدهای گوگرد

این اکسیدها شامل ۶ ترکیب مختلف گازی هستند:
منوکسید سولفور (SO) ، دی‌‌اکسید سولفور (SO2) ، تری‌اکسید سولفور (SO) تترا اکسید سولفور (SO4) ،
سکو اکسید سولفور (SO2) و هپتو اکسید سولفور (S2O7). در مطالعه آلودگی هوا ،
دی‌اکسید سولفور و تری‌اکسید سولفور حائز بیشترین اهمیت است.
با توجه به پایداری نسبی SO2 در اتمسفر این کار می‌تواند به عنوان یک عامل اکسید کننده و یا احیا کننده وارد عمل شود.

SO2 که با سایر اجزای موجود در اتمسفر به شکل فتوشیمیایی یا کاتالیستی وارد واکنش می‌شود،
می‌تواند قطرات اسید سولفوریک (H2SO4) و نمکهای اسید سولفوریک را تولید بکند.
SO2 با آب وارد واکنش شده ، تولید سولفورو اسید می‌نماید.
این اسید ضعیف با بیش از ۸۰% SO2 آزاد شده در اتمسفر ناشی از فعالیتهای انسانی به سوزاندن سوختهای جامد و فسیلی مربوط می‌شود.

استانداردهای کنترل اکسیدهای ‌سولفور

روشهای گسترده جهت کنترل اکسید سولفور عبارتند از:
بکارگیری سوختهای دارای گوگرد کمتر ، جداسازی گوگرد از سوخت ، جایگزین ساختن منابع انرژی‌زای دیگر ،
تبدیل زغال سنگ به مایع یا گاز ، پاکسازی محصولات حاصل از احتراق.

اکسیدهای نیتروژن

شامل منوکسید نیتروژن (NO) ، دی‌اکسید نیتروژن (NO2) ، نیترو اکسید (N2O) نیتروژن سیسکواکسید (N2O3) ،
نیتروژن تترااکسید (N2O4) و نیتروژن پنتواکسید (N2O5) هستند.
دو گاز مهمی در معادلات آلودگی هوا مهم‌اند عبارتند از:
کسید نیتریک (NO) و دی‌اکسید نیتروژن ، دی‌اکسید نیتروژن که از هوا سنگینتر و در آب محلول است،
در آب تشکیل اسید نیتریک و یا اسید نیترو و یا اکسید نیتریک (NO) می‌دهد.

اسید نیتریک و اسید نیترو در اثر بارندگی به سطح زمین سقوط کرده ،
یا با آمونیاک موجود در اتمسفر (NH3) ترکیب شده آمونیم نیترات (NH4NO3) بوجود می‌آورد.
در این مواقع ۲NO از اجزای غذایی گیاهان را تشکیل می‌دهد.
NO2 یکی از اجزای غذایی گیاهان را تشکیل می‌دهد.
NO2 که در دامنه تشعشع فوق‌بنفش جاذب خوب انرژی به شمار می‌رود،
در تولید آلاینده‌های ثانوی هوا از قبیل ازن O3 نقش مهمی دارد مقدار NO آزاد شده در اتمسفر به مراتب بیش از مقدار NO2 آزاد شده است.
NO در فرآیندهای احتراقی با دمای زیاد و در اثر ترکیب نیتروژن و اکسیژن بوجود می‌آید.

منابع اکسیدهای نیتروژن

برخی از اکسیدهای نیتروژن به صورت طبیعی و برخی به صورت انسانی ایجاد می‌شوند.
در اثر آتش‌سوزی جنگل مقدار اندکی NO2 ایجاد می‌شود. تجزیه باکتریایی مواد آلی نیز سبب آزاد شدن NO2 در اتمسفر می‌شود.
در واقع منابع تولید کننده NO2 بطور طبیعی تقریبا ۱۰ برابر منابع انسانی که در نواحی شهری دارای تراکم و غلظت هستند می‌باشد.
بخش عمده NO2 تولید شده از منابع انسانی مربوط به احتراق سوخت در منابع ساکن و حرکت وسائل نقلیه می‌باشد.

استانداردهای کنترل اکسیدهای نیتروژن

اغلب اندازه گیریهای کنترلی برای NO2 آزاد شده در راستای محدود ساختن شرایط احتراق و کاهش تولید NO2 و همچنین استفاده از تجهیزات متنوع برای حذف NO2 از جریان گازهای خروجی انجام می‌شوند.

اکسید کننده‌های فتوشیمیایی

اکسید ‌کننده‌ها یا اکسید کننده‌های کامل دو عبارتی هستند که برای توصیف مقادیر اکسید ‌‌کننده‌های فتوشیمیایی بکار می‌روند و
معمولا نشان‌دهنده قدرت اکسید کنندگی هوای اتمسفر می‌باشند.
ازن (O3) که اکسید‌ کننده فتوشیمیایی اصلی است، در حدود ۹۰ درصد از اکسید کننده‌ها را بخود اختصاص می‌دهد.
سایر اکسید کننده‌های فتوشیمیایی مهم در کنترل آلودگی هوا عبارتند از:
اکسیژن نوزاد (O) ، اکسیژن مولکولی برانگیخته (O2) ، پروکسی آسیل نیترات (PAN) ، پروکسی پروپانول نیترات (PPN) ،
پروکسی بوتیل نیترات (PBN) ، دی اکسید نیتروژن (NO2) ، پراکسید هیدروژن (H2O2) و الکیل نیتراتها.
اثرات اکسید‌کننده‌ها
اثرات اکسید‌کننده‌ها بر سلامتی انسان می‌تواند موجب سرفه ، کوتاهی نفس ، گرفتگی راه عبور هوا ، گرفنگی و درد قفسه سینه ،
عملکرد نامناسب ششها ، تغییر سلولهای قرمز خون ، آماس خشک و سوزش چشم ، بینی و گلو شوند.